səsimiz necə yaranır

Səs sistemi - səsimiz necə yaranır?

Gəlin səs sistemi ilə daha yaxından tanış olaq: 1. Güc qaynağı  Səs enerjisinin qaynağı, generatoru, mühərrik gücü; ağciyərlər, döş qəfəsi, kürək-sinə-qarın əzələlərində ibarətdir. ( Diafraqma əzələsi, nəfəs almağa kömək edən bir əzələdir. Səs isə nəfəs verərkən əmələ gəlir. Diafraqma isə nəfəs verərkən boşalır. Səsə təsiri, nəzarətli (kontrollu) güc istifadəsi şəklindədir.) Ağciyərlərə ağız və burundan alınan hava, onu əhatə edən qarın sinə - kürək əzələlərinin yığılmasıyla sıxışdırılaraq təzyiqli hala gətirilir . Məhz bu sıxışdırma əməliyyatı zamanı işləyən iki fərqli əzələ sistemi, sağlam və yaradıcı səs əmələ gəlməsinin təməlini təşkil edir. Birinci sistem, boyun - çiyin - kürək - sinə-üst qarın əzələlərindən ibarətdir. Bu əzələlərin işləməsi, əsas da döş qəfəsini eninə daraldır və atmosfer təzyiqini keçən ağciyər havası çıxış yeri olan gırtlağa doğru yönəldilir. İkinci sistem, diafraqma tənəffüsü olaraq bilinən əzələ quruluşudur. Bel, alt qarın əzələləri və alt - yan-sinə əzələlərindən ibarətdir. Bu sistemin əsası, döş qəfəsinin eninə doğru nisbətən sabit qalaraq qarın boşluğuna doğru genişlənib daralmasıdır. Yəni nəfəs alıb vermə zamanı diafraqma əzələsinin vektoru istifadə edilir. Bu sayədə boyun və xarici qırtlaq əzələləri səs tellərini 'sərbəst buraxır' və təbii səsin meydana gəlməsinə zəmin hazırlanmış olur. 2. Ağciyərlər Ağciyərlər hava molekullarını alma, özündə saxlama və vermə xüsusiyyətinə malikdir. Alıb içəridə tutulan həcm yaş, kilo və cinsiyyətə görə dəyişir, ortalaması isə 80 ml/kq-dır. Bu səbəbdən 75 kq-lıq bir yetkin kişinin maksimum hava tutma həcmi təxminən 6 litrdir. Bu havanın 15ml/kq-lıq qismi yəni təxminən 1-1,5 litri traxeya və bronxlar yəni hava yolunu doldurmaqdadır. Bu, "artıq" həcm olaraq təyin olunmaqdadır. Bu həcm sabitdir. Qalan 4,5 - 5 l-lik həcm isə istifadə edilə bilir. Bu həcmin hamısı "vital" - "həyat" tutumu kimi adlandırılır. İnsan ən çox vital həcmi qədər nəfəs alıb verə bilər. Alınan hava həyati olduğu üçün "vital" həcmi termini düzgündür. Ancaq səs meydana gələn zaman bu həcm yuxarı atılarsa səs tellərinin titrəyişində istifadə olunur, bu səbəbdən bu vəziyyət "fonasiya" həcmi kimi adlandırılır. Səsi uzatma müddəti ağciyərin fonasyon - vital həcmi ilə düz mütənasibdir. Ağciyərlər həcminin hamısını gündəlik həyatda istifadə etmir. Təxminən 7 ml/kq yəni 0,5 lt hissəsi rahat nəfəs alma zamanı istifadə edilir. Buna "tidal"  nəfəs adı verilir. Nitq prosesində rahat bir formada nəfəs aldıqdan sonra danışıq başlayır və vital həcmdən bir miqdar daha həcm istifadə olunaraq funksiya tamamlanır. Havanın ağciyər sistemi içinə giriş və çıxışı döş qəfəsi və əlaqəli olduğu əzələlər ilə təmin edilir. Diafraqma əzələsi da bunlardan biridir. 3. Vibrator sistem - səs qutusu: qırtlaq Qırtlağımızın əsas vəzifəsi enerjinin şəklini dəyişdirməkdir. Yəni hava təzyiqi enerjisi, bir transformator kimi işləyən qırtlaqda səs enerjisinə çevrilir. Səs büküşlərinin arasından keçən hava dalğalanır və vibrasya qazanaraq yoluna davam edir. Ses tellərindən səs meydana gəlməsi bir gitara telinin titrəyişindən çox, saniyədə 100 dəfədən çox sürətlə alqışlamağa bənzədilə bilər. Ağciyərlərdə qarın sinə və kürək əzələlərinin yığılmasıyla potensial enerji qazanan təzyiqli hava, səs büküşlərinin altında yığılır. Arası dar olan səs büküşlərinin açılmasıyla, bu dar aralıqdan keçərkən sürətlənir və təyyarə qanadının uçma prinsipində olduğu kimi vakum təsiri yaradaraq səs büküşlərini örtən qişanı ortaya doğru çəkərək bağlanmağa məcbur edir (bu vəziyyət Bernoulli prinsipinə oxşadıla bilər); ancaq səs büküşlərinin altında davam edən təzyiqli havanın təkrar məcburiyyəti nəticəsində səs telləri təkrar açılır. Yuxarıda deyilənlər saniyənin yüzdə biri qədər müddətdə olur və təkrarlanır.Yəni səs büküşlərinin saniyədə təxminən yüz dəfə ritmik olaraq açılıb bağlanması havaya təzyiqin fasiləli olaraq verilməsinə səbəb olur. Beləliklə geniş olan nəfəs borusundan gəlib, dar olan səs büküşlərinin arasından keçərkən hava axınının ritmik dalğalar halına çevrilməsi (enerjinin transformasiyası) və əmələ gələn bu yeni enerjinin səs yolunda istiqamətləndirilməsi (yayılma modifikasiyası) ilə insan səsi yaranır. Səs büküşlərinin incəlməsi, gərginləşməsi və hava təzyiqinin artımı səsin tezləşməsinə səbəb olur. Bu idarə beyində təşkil edilir. Səs büküşlərinin səsə olan təsiri onun əsas tezliyi və gurluğudur (gücüdür). Əsas tezlik, səs büküşlərinin mexaniki xüsusiyyətlərinə (gərilməsi, uzanıb qısalması, incəlib qalınlaşması) və ağciyərlərdən ötürülən hava təzyiqinə bağlı olaraq dəyişir. Səs büküşləri arasından keçərək səsi əmələ gətirən hava axınının sürəti artdıqca səs tellərinin vibrasiya sayı, yəni səsin tezliyi artır. Burada səs sənəti üçün əhəmiyyətli bir nöqtə vardır. Müğənni, səsinin gücünü yüksəltmək üçün hava axınını artırdığı zaman texnikasını istifadə edərək səs pərdəsinin dəyişməsinə mane olmalıdır. 4. Səs telləri Səs telləri tel deyil. Təbəqələri olan bir büküşdür. Səs büküşləri nəfəs borusunun ən üst hissəsindəki sağ və solda olmaqla iki bölmədən ibarətdir. Nəfəs alarkən bir-birlərindən uzaqlaşaraq hava yolunu açırlar; udqunma və səs çıxartma zamanı bir-birlərinə yaxınlaşaraq bağlanırlar. Hər iki vokal qıvrım bir-birinə yaxınlaşıb arasından hava keçdiyi sırada titrəşmə meydana gəlir və bununlada hava axınını peryodik olaraq kəsir və açırlar. Beləliklə müəyyən bir tezlikdə səs meydana gələr. Bu təməl tezlik olaraq adlandırılmaqdadır. Kişilərdə təməl tezlik qadınlardan və uşaqlardan daha aşağıdır, bu səbəblə kişi səsi daha qalındır. Orta hesabla 120 Hz.dir (105-140 Hz.). Qadın və uşaqların əsas tezlik dəyərləri yüksəkdir. Qadınlarda ortalama 210 Hz.dir (180-240 Hz.) Uşaqlarda yaş və cinsiyyətə bağlı olaraq bu dəyər 240 Hz.in üstündədir. 5. Səs yolu - Rezonator sistem Bu sistemə ağız, burun və burun-ətrafı ciblər, udlaqla birgə vahid boşluq meydana gətirən strukturlar aiddir. Ağciyər nəfəs aldığımız vaxt hava ilə dolur və qana oksigeni verib karbondioksit ilə əvəz olunduqdan sonra zərərli havaya çevrilir və təkrar eyni yolla çölə atılır. Səsin meydana gəlməsində bu xaric olunan hava istifadə olunur. Xaric olunan hava daha nəmli və çöldəki havadan daha ağırdır. Su molekulları səbəbiylə bir az daha sıxdır. Bu hava atılarkən səs tellərimiz arasından keçərək bu toxumanın səth təbəqəsini hərəkətə keçirir və bir dalğa meydana gəlməsi təmin edərək rezonator sistemə havanı nizamlı bir tezlik aralığında olan hava axınları olaraq ötürür. Rezonator sistemindəki hərəkətli və sabit strukturlar bu hava hərəkətini formaya salaraq insana xas səslər olaraq ətrafa yayılmasını təmin edirlər. Qırtlaq səviyyəsində əmələ gələn xam səs bir cızırtıya bənzəyir; boğaz ağız və burun boşluqlarında şəkilləndirilir. Bu vəziyyət, eynilə bir palçığın şəkilləndirilərək heykələ çevrilməsi kimidir.   © Materiallardan istifadə edərkən hiperlinklə istinad olunmalıdır.

Paylaşıldı: 01.08.2017

öd daşı xəstəliyi

Öd daşı xəstəliyi

Öd kisəsində daş olan xəstələrin orta hesabla 8-15%-də xoledox (ümumi öd axarı) daşları mövcuddur. Bu daşların çoxu öd kisəsindən sistik kanal yoluyla xoledoxa düşən daşlardır. Öd daşı xəstəliyinin bir cərrahi xəstəlik olduğunu unutmayaq! Öd daşlarına öd kisəsində və ya öd yollarının hər hansı bir hissəsində rast gəlinə bilər. Öd daşlarına əsasən öd kisəsində daha çox rast gəlinir. Klinik olaraq öd daşı xəstəliyi xəstələrdə aşağıdakı əlamətlərlə özünü biruzə verir:  - Ağızda səhər yuxudan durduqda acı dad hissi.  - Qarının sağ yarısında olan ağrı hissi, ağrının kürəkarası nahiyyəyə vurması.  - Yeməkdan sonra köp olması, həzm pozuntusu.  - Bəzən pristupşəkilli ağrı, ürəkbulanma, qusma, halsızlıq....  - Sarılıq. Öd daşı bəzən öd axarının hansısa bir hissəsində tıxanma yaradaraq sarılığa səbəb olur. Bu halda gözdə, dəridə sarılıq qeyd edilir. Qanda bilrubinin miqdarı artdığı üçün qaşınma, intoksikasiya əlamətləri müşahidə edilir. Sarılıqla yanaşı bəzən pristup şəkilli ağrı müşahidə olunur. Bəzən isə öd daşı xəstəliyinin olmasına baxmayaraq heç-bir klinik əlamət müşahidə edilmir. Belə daşlar el arasında "Lal daş" lar adlandırılır. Ümumiyyətlə xəstədə öd daşı xəstəliyi aşkarlanıbsa demək ki, bu xəstə cərrahi konsultasiya almalıdır. Bəzən öd daşı xəstəliyi təsadüfi USM zamanı aşkarlanır. Daşın öd yollarının hansı şöbəsində yerləşməsi və daşın nə ölçüdə olması cərrahi taktikanın seçilməsində əsas meyyardır.  - Əgər daş sadəcə öd kisəsindədirsə, (USM-də xoledox təmizdir, genişlənmə qeyd edilmir.) bu halda laparoskopik xolesistektomiya "Qızıl standart" dır.  - Əgər daş öd kisəsi ilə yanaşı xoledoxdada qeyd edilirsə və xoledoxda olan daşın ölçüsü 1 sm-dən kiçikdirsə, daha öncə xəstə ümumi narkoz altında Endaskopla             FEQDS+RPCP olunur. Sfinktrotomiya edilərək daş endoskopik allətlərin köməyilə on iki barmaq bağırsağa salınır. Bu proseduru həkim endoskopist icra edir. Bundan sonra xəstə bir neçə gün antibiotik terapiya alır və növbəti dəfə laparoskopik xolesistektomiya əməliyyatı icra edilir. Bu bir standartdır. Xəstəyə böyük travma vermədən (BÖYÜK KƏSİKLƏR APARMADAN) bu tip xəstələri xəstəlikdən xilas etmiş oluruq. Əgər Xoledoxda olan daşın ölçüsü 1.0 sm-dən böyük olarsa, belə hallarda açıq əməliyyat icra etmək məcburiyyətində qalırıq. Bu zaman da icra ediləcək əməliyyatda xəstənin yaşını, xoledoxun genişlənmə dərəcəsini və s. nəzərə almaqla müxtəlif taktikalar seçilə bilər. Bu sahədə çox diskussiyalar etmək olar, mən sadcə insanları məlumatlandırmaq üçün qısa məlumat vermiş oldum. Sual edə bilərsiz ki, bəs daşın və öd yollarının ölçüsünü necə bilirsiz? Əgər sadəcə daş öd kisəsindədirsə biz USM-lə kifayətlənə bilərik. Yox əgər daş xoledoxdadırsa xəstənin MRT olunması şərtdir. MRT vasitəsilə daşın ölçüsü, yerləşdiyi yer, xoledoxun genişlənmə dərəcəsi bizə məlum olur. Bu da bizə cərrahi taktikanı seçməyə imkan verir. Çalışdım bir az qısa olsun amma bu qeder bacardım. Diqqətinizə görə minnətdaram. Mövzu ilə bağlı video:   © Materiallardan istifadə edərkən hiperlinklə istinad olunmalıdır.

Paylaşıldı: 31.07.2017

rinoplastika əməliyyatı nədir

Rinoplastika nədir?

Rinoplastika burun görünüşünü dəyişdirmək üçün icra olunan cərrahi əməliyyatdır. Məqsəd üz cizgilərinə uyğun,digər üzdə olan strukturlarla ahəng yaradan burun forması əldə etməkdir. Genetik və ya zədə nəticəsində yaranan burun deformasiyalarını aradan qaldırmaq mümkündür. Adətən rinoplastika zamanı eyni zamanda burun tənəffüsünü pozan çəpərdə olan əyriliklər də aradan qaldırılır, burun balıqqulaqlarının ölçüsü lazer vasitəsilə kiçildilir. Nəticədə xəstənin burun tənəffüsü bərpa edilərək, üzünə yaraşan burun forması düzəldilir. Burunda olan donqarlığın, yana əyriliklərin, burunda zədə və ya əməliyyat sonrası yaranmış çökmələrin, uc hissədə olan deformasiyanın, dəri altında olan nahamarlıqların aradan qaldırılması, burun qanadlarına forma verilməsi də rinoplastikaya daxildir. Əməliyyat necə icra olunur? Açıq və qapalı yolla aparılır. Ümumi narkozla, 1,5-2 saat arası çəkir.Əməliyyat bitdikdən sonra burun üzərinə termal external splintlər (gips əvəzi müasir materialdan), burun daxilinə isə silikon splintlər (tampon əvəzi) yerləşdirilir. Palataya köçürülərək 1 gün klinikada nəzarət üçün saxlanılır. Reabilitasiya: Göz ətrafına buz qoyulur, ödem əleyhinə dərmanlar təyin edilir. Əməliyyatdan 1 saat sonra maye, 3-4 saat sonra qida qəbuluna icazə verilir. 3-5 gün sonra daxili splintlər, 1 həftə sonra isə xarici splint və tikişlər çıxarılır. Təqribən 1 ay müddətində ödemin 70% keçir, qalan 30% isə 8 ay-1 ilə qədər yavaş-yavaş azalaraq yox olur. Müasirlik: İstifadə olunan materiallar – External splintlər (gips əvəzi), ödem və şişkinliyin minimal olması (piezo cihaz istifadəsi), narkozda müasir preparatların istifadəsi (Tez oyanmanı təmin edir, qusma olmur.) Mövzu ilə bağlı video:   © Materiallardan istifadə edərkən hiperlinklə istinad olunmalıdır.

Paylaşıldı: 31.07.2017

ботоксом по мигрени

Ясная голова или Ботоксом по мигрени

Еще один миф остался позади. Миф о мигрени. Конец. Достала уже эта Мигрень. Наконец-то у огромного числа исследователей по всему миру теперь освободится время для поисков возможностей лечения других заболеваний, так как не будут гнаться за поиском очередной таблетки от мигрени. А более миллиона людей только за последний год уже распрощались с мигренью благодаря новой методике, о которой и пойдет речь. Вы знаете, какое сейчас время для медицины? Время второго Ренессанса. Первое было в середине прошлого века, когда изобрели антибиотики и нейролептики. Это было воистину грандиозно. Представьте себе, до эры антибиотиков люди пачками погибали от простых пневмоний, а сифилис был приговором уродливости. А дети, рожденные от сифилитичек, годились только в качестве цирковых уродцев средних веков. Но простой копеечный пенициллин все исправил. Теперь сифилис бесследно излечивается за две недели. А сколько талантливых людей погубил туберкулез?! Теперь от него осталось грозное название и неромантичная история в литературе. А до изобретения химиками нейролептиков, или же иначе выражаясь, антипсихотиков, и в частности аминазина, психиатры долбили лоб больным с психозами или же давали электрический разряд в два миллиарда вольт в голову. Я еще не говорю, о том, что истерию психиатры лечили петтингом. Но о веселом потом. Все это осталось позади, медицина сейчас стала доказательной, благодаря исследователям. А таковых в мире немного. Я имею в виду настоящих исследователей медицины, а не ту массу проектных крыс, публикующихся как блоггеры желтых страниц. Благодаря именно энтузиастам-ученым, наука и продвигается вперед. Причем, за последние 10 лет больше, чем за всю историю современной традиционной медицины. Но для некоторых практикующих врачей это «наказание». Ведь за год ровно половина того, что они знают о своей специальности, обнуляется. Ровно половина, представляете? Это значит, через год если мы не дополним свои знания, то они будут годны только на то, чтобы сказать «это не лечится». - «Мигрень не лечится», - «Альцгеймер не лечится», - «Тройничный нерв на всю жизнь»... А лучше все же поехать куда-нибудь и доучиться. Ведь, когда пациент верит в то, что врач избавит его от недуга, то полдела уже, считай, сделано. Ну, а когда у человека сложившееся убеждение, что Мигрень не лечится, то вряд ли он и обратиться к кому то…. – «все равно ведь не лечится», подумает несчастный. Тогда как, согласно статистике, средние мировые цифры только по Баку - это около 55 тысяч людей, страдающих от хронической мигрени. Есть и другая сторона медали – это хорошая экономическая возможность для врача. Ведь 55 тысяч - это реально большая цифра. Допустим, 10 врачей научатся делать инъекции Ботокса и навсегда избавят людей от приступов мигрени. Это 5 тысяч пациентов в год. Дальше - сами калькулируйте. И экономике страны подсобите. По подсчетам американцев, в среднем 74 дня из 365-ти люди с мигренью не работают. Это 592 работачасов (РЧ). В США 1 РЧ стоит 12$, в Баку - 3$.Разумеется, это стоимость 1-го РЧ в частном секторе среднего менеджерского состава. Значит, один менеджер с мигренью в Баку не отрабатывает 1776 долларов в год. А в США эта цифра колоссальна - 7100 в год. Мигрень теперь уже не «безвыходный диагноз», а «расход», как говорится в еврейской пословице. Задача, которую уже решили, уравнение, где Х (икс) и Y (игрек) уже известные. Икс - это Botox, а Игрек - это невролог, знающий куда колоть! Недорого и не больно. Ботокс вам в помощь! Со шприцом в руке, Доктор Султанов Гусейн.

Paylaşıldı: 23.07.2017

səs necə yaranır

Səsin fiziologiyası

1. Səs necə yaranır? İnsan səsi, insanı digər canlılardan ayıran ən əhəmiyyətli xüsusiyyətlərdən biridir. İnsan bədəninin ən gec aydınlaşan və hələ də mikro fiziologiyası mövzusunda bir çox qaranlıq nöqtə olan səs orqanı kimi tək qırtlağı deyil bütün səs sistemini tanımamız lazımdır. Bir az daha açıq desək, insan səsi düşünüldüyü kimi yalnız qırtlaqdan çıxmır; bütün bədənin mükəmməl bir uyğunluq içində çalışması nəticəsində əmələ gəlir. İlkin səs sistemi ağciyərlər - qırtlaq - səs yolunun yaratdığı əsas səs qurucularıdır. İkincili səs sistemi isə bütün bədənimiz və ruh halımızdır. Səs, hərəkət edən bir enerji şəklidir. İnsan səsinin qaynağı, ağciyərlərdə sıxıştırılan havanın sahib olduğu potensial enerjidir. Təzyiqli havanın səs büküşlərinin arasından keçərkən dalğalanmasıyla səs tezliyinə çevrilməsi reallaşmış olur. Ancaq bu 'xam səs', bir cızırtıya bənzəyir. Xam səsin boğaz, ağız və burun boşluqlarında şəkilləndirilməsiylə hər insanın özünə aid olan və barmaq izi qədər xüsusi olan səs tonu ortaya çıxır. Qulağımıza gələn səsin macərası bununla da bitməz. Çıxan xüsusi səsin dil, damaq və dişlərin köməyi ilə nitqə çevrilərək anlaşılan olması vacibdir. 2. Səs hərəkətdir Səs, eşitmə yolu ilə qəbul edilə bilən molekul hərəkətlərini özündə birləşdirir. Eşitmə sistemimizi hərəkətə etdirən hər davranış "səs"dir. Hava və suda yaşayan bütün canlılar olduğu mühitdəki molekul hərəkətlərini qəbul edərək həm qidalarını tapır, həm də hərəkət istiqamətlərini müəyyən edirlər. Primitiv canlılarda bədən səthləri bu funksiyanı yerinə yetirəməsinə baxmayaraq, inkişaf etmiş canlılarda qulaq sistemi bu funksiyası həyata keçirir. Səs ən yaxşı mayeli mühitdə ötürülə bilir, çünki su sıxlaşdırılmır, bu səbəblə səs çox uzaq məsafələrə çata bilir. Buna görə daxili qulağımız maye ilə doludur. Dənizdə yaşayan canlılar səsi uzaq məsafələrdən duymaqda çətinlik çəkmirlər. Sualtı ilə bağlı tədqiqatlarda okean dərinlərindəki balina səsləri minlərlə kilometr uzaqlıqdan qəbul edilib təqib edilə bilir. Quruda yaşayan canlılar suda yaşayanlar qədər bəxtli deyillər. Hava molekulları seyrəktir və sıxlaşdırılabilir. Məsafə artdıqca səs enerjisini itirir. Bu səbəblə qulaqdakı havalı hissənin su ilə çevrilməsi lazımdır. Çevrilmə qulaq pərdəsi və orta qulaqda bir-birlərinə bağlı sümükcüklərlə təmin edilməkdədir. Bunlar "zindan", "cəkic" və "zəngi" sümükcükləridir. Niyə nitq və səslə bağlı danışanda qulağa vurğu etdik? Cavab çox sadədir; bütün nitq orqanları, səs tellərimiz, ağciyər, hava boşluqları bir yerdə işləyərək qulaq adlanan orqanı təmin edir. Quruda yaşayan bütün canlılarda və insanda səs 3 fərqli sistemin bir yerdə işləməsi ilə meydana çıxır. (növbəti məqalədə bu barədə ətraflı...)   © Materiallardan istifadə edərkən hiperlinklə istinad olunmalıdır.

Paylaşıldı: 22.07.2017

Эпилепсия - не приговор
 hekimtap.az

Эпилепсия - не приговор

Очень обидно, когда простые сограждане, каждый день сталкиваясь с таким диагнозом как «эпилепсия» или «судороги», впадают в отчаяние ввиду того, что по стереотипам 90-х годов считают эти заболевания неизлечимыми. Хотя за последние годы в эпилептологии воистину произошел переворот. Теперь мы с уверенностью можем сказать пациентам, что готовы идти с ними до полного излечения. Связано это с тем, что были и продолжают синтезироваться новейшие антиэпилептичекие препараты, которые не только купируют приступ эпилепсии, а приводят к угасанию эпилептического очага и впоследствии к полному отказу от лечения. У нас теперь есть огромный выбор, и этот выбор всегда в пользу надежды на благоприятный прогноз в лечении эпилепсии. Методы диагностики стали расширяться. Энцефалографы стали более чувствительными и многоканальными. Нейровизуализация стала более доступной и специализированной. Появилась возможность следить за концентрацией препаратов в сыворотке крови и точнее определять дозировку назначенных препаратов, следить за состоянием печени и учитывать ее влияние на дозировки различных медикаментов. Кроме того, благодаря появлению таких ультрасовременных аппаратов, как кибернож, эпилепсия также может быть излечена хирургическим путем зачастую без значимого воздействия на двигательные функции организма. Если раньше хирургический метод был последним вариантом, то сейчас он просто один из доступных. Очевидно, что возможность решения задачи под названием «Эпилепсия» огромна, и наша оптимистичность обоснована и продиктована личным опытом в этой области. Итак, по каким причинам простые люди удрученно смотрят на ситуацию?! Давайте попробуем их рассмотреть. Причина №1 (Знакомый врач) Когда люди сталкиваются с грозным словом «судорога» или замечают похожее состояние у близкого человека, то начинают искать врача по схеме «знакомый врач» и приходят на прием. Зачастую этот знакомый врач вынужден назначить лечение. Если «знакомый врач» не обладает достаточным опытом в лечении эпилепсии и не владеет соответствующими современными знаниями, то происходит назначение «популярных» препаратов вместо «необходимых». Таким образом, начинается первая ступень в цепочке многолетних скитаний пациента. Причина №2 (Незнание ЭЭГ) Очень важно, чтобы врач, который взялся за лечение эпилепсии, знал о методах диагностики этого заболевания. Если в нейровизуализационных методах (МРТ, КТ, ПЭТ) эпилептолог еще где-то может полагаться на описания радиолога-диагноста, то в ЭЭГ(энцефалография) он должен полагаться только на свои знания, так как ЭЭГ – это метод интерпретаций, и очень важно, чтобы сам лечащий врач следил за динамикой изменения нейрофизиологических феноменов в процессе диагностики и лечения. Причина №3 (Отсутствие времени) Осмотр пациента с эпилепсией или другими судорожными состояниями или схожими заболеваниями, такими как конверсионные расстройства (истерия, по-старому) и синкопальные состояния, занимает намного больше времени, чем осмотр пациентов с другими заболеваниями. А все потому, что во время осмотра при эпилепсии почти всегда у пациента есть длинная история и богатая картотека рецептов и всевозможных анализов, которые нельзя игнорировать. Любая незначительная деталь или мнение предыдущего врача может иметь или не иметь значение, но рассмотреть ее ты вынужден. Причина №4 (Резистентная эпилепсия) В эпилептологии есть феномен «фармакорезистентной эпилепсии» или эпилепсии, не поддающейся лечению медикаментами. Если при назначении двух и более антиэпилептических препаратов (АЭП) эпилептические припадки продолжают проявляться, то такое состояние называется фармакорезистентным. Даже в таких странах как Япония, Финляндия, США и Германия до 12% всех форм эпилепсии остается фармакорезистентным. В постсоветских странах научные работы с такими подсчетами не были проведены, но с уверенностью можно сказать, что цифры более высокие и доходят до 30%. Причины фармакорезистентных форм эпилепсии являются предметом отдельного разговора, и мы затронем эту тему. Тем не менее, надо сказать, что не все формы эпилепсии являются фармакорезистентным, даже при самом безграмотном подходе. РЕШЕНИЕ Эпилепсия – это не то заболевание, для лечения которого можно и нужно ехать заграницу, так как такие пациентам полезно находиться «рядом» со своим доктором и при необходимости частенько приносить ему шоколад, а самому не употреблять. И пока что у нас в стране нет специализированных клиник, занимающихся сугубо эпилепсией, каждому придется самому решить, к какому специалисту обращаться и при этом пользоваться не критерием «знакомый врач», а принять во внимание опыт и знание доктора. С пожеланиями веры в силу своевременной и современной медицины, доктор Гусейн Султанов.

Paylaşıldı: 20.07.2017

Spinner